Emocje i przemiana bohaterów

Przemiana

Omówmy jeszcze parę kwestii związanych z bohaterami. Bardzo ważnym procesem, który pojawia się w niemal każdej powieści jest przemiana, która zachodzi pod wpływem wydarzeń. Może to być wzrost odwagi, pojawienie się nowych uczuć, albo zmiana nastawienia do życia, czy innych ludzi.

Aby zaplanować taką przemianę, stworzyłam dwa profile swoich bohaterów: początkowy, oraz końcowy. Porównując je znalazłam to, czym się od siebie różnili, a dopiero później dodałam do planu wydarzeń sytuacje, które miały wpływ na pojawienie się tych cech. Aby dobrze to zobrazować przedstawię Wam fragment „Stref”. Tych, którzy jeszcze nie czytali, ostrzegam przed spoilerem!

Po przybyciu do Strefy C Ethan Anders jest  niemal w stu procentach pewny, że zamieszka pod kopułą po tym, jak spełni obietnicę daną Marion. Zaczął się wahać po napadzie w bibliotece, a na ostateczną decyzję o ucieczce wpłynęło to, co Dallas znalazła na ósmym piętrze oraz aresztowanie przez mundurowych. Jest to przykład, który ukazuje zmianę bardzo bezpośrednio, ale dzięki niemu mogę Wam przedstawić, że nie mam na myśli tylko długotrwałych, życiowym przemian, a również te niewielkie. Poza tym, w tym krótkim fragmencie, bardzo rozwinęła się relacja Ethana z Marion, więc te duże metamorfozy również można w nim znaleźć.

Perspektywa przeżyć wewnętrznych

Jeszcze ważniejsze od przemiany są emocje bohatera. Jedna z zasad psychologii społecznej mówi, że bardziej lubimy osoby, które uznajemy za podobne do nas, z którymi się identyfikujemy. Sam wiek, narodowość, czy sposób spojrzenia na świat sprawią, że czytelnicy zaczynają rozumieć, a może nawet lubić twoją postać. To dlatego tak ważne jest dla mnie, by odpowiednio przedstawić jego perspektywę. Bohater musi być głęboki, o tym wspomniałam w poprzednim wpisie. Nie mam na myśli tylko powodu, dla którego coś robi, ale również jego odczucia. One przedstawiają nam zupełnie inne spojrzenie na sytuację. Rozbuduj emocje i przeżycia wewnętrzne bohaterów – niech będą one nieodzowną częścią tego, co dzieje się naokoło niego. Dokładnie tak jak w życiu. Niech twoja postać nie skupia się na samym fakcie dostrzeżenia groźnie wyglądającej postaci, a również na swojej reakcji – na przyśpieszonym tętnie, kotłujących się myślach i traumatycznym wspomnieniu, które do złudzenia przypomina to, co właśnie się dzieje.

Opis przeżyć wewnętrznych wyjaśni czytelnikowi zachowanie bohatera, często absurdalne i niezrozumiałe. Możesz napisać, że twoja postać spędziła trzy godziny w wannie, albo opisać cały ten czas, kiedy w niej siedziała. Być może była przed chwilą świadkiem pobicia i nie jest w stanie się otrząsnąć, albo wieczorem ma bardzo ważną rozmowę o pracę, a woda ją uspokaja.

Oczywiście są sytuacje, kiedy narrator nie powinien w tak dużym stopniu koncentrować się na emocjach, np. podczas walki, czy ucieczki. Wtedy można, a nawet powinno się, moim zdaniem, podarować sobie czteroakapitowy opis emocji, a skupić na jak najbardziej wartkim opisie akcji. Chyba, że opisujesz przestraszoną, skuloną w kącie osobę. Wtedy opis paraliżujących emocji będzie jak najbardziej na miejscu.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

<span>%d</span> blogerów lubi to: